زينب حاتم پور

 

 

ستاره عزيز من

چه قدر تنهايي

دلم

به قدر فاصله ام از تو

گرفته است

و تو

چه قدر دور

در انتهاي ديگر آسمان

نشسته اي

وقتي شب ها

شب به خير مي گويم

تو نمي شنوي

و وقتي براي تولدت

بوسه مي فرستم

هديه ام در اين همه فاصله گم مي شود

كاش دستانم

آن قدر بلند بود كه به دست هاي مهربانت مي رسيد

يا فاصله مان

اندازه

خط فاصله هاي مشق دبستان بود

 

|+|